زندگينامه مشاهير - فريدون مشيري

فريدون مشيري گروه : علوم انساني      رشته : زبان و ادبيات فارسي      گرايش : شعر      محل تولد : تهران      تاريخ تولد : 1305
 خلاصه : فريدون مشيري در سال 1305 ، در خيابان عين الدوله تهران متولد گرديد. وي پس از گذراندن دوران مقدماتي تحصيل ، يكي دو سالي در « دارالفنون » درس خواند و بعد به دبيرستان « اديب »رفت. پس از آن به دليل مشكلات خانوادگي در مدرسه فني « وزارت پست و تلگراف » به تحصيلاتش ادامه داد. مشيري از تحصيلات دانشگاهي نيز برخوردار بود؛ او دوسال در رشته ادبيات دانشگاه تهران تحصيل نمود سپس تغيير رشته داده و در رشته روزنامه نگاري مشغول به تحصيل شد. وي سال 1324 ، در وزارت پست و تلگراف و تلفن استخدام گرديد و در سال 1357 با تقاضاي شخصي بازنشسته گرديد. او همچنين سالها در مجله « سخن ، سپيد و سياه و روشنفكر » عضو هيات تحريريه و مسئول صفحات ادبي و فرهنگي بود. فريدون مشيري از سن پانزده سالگي همكاري با مطبوعات را آغاز كرد و اغلب آثارش بطور پراكنده در مطبوعات انتشار مي يافت. گرايش به شعر نيز از همين دوره در وي هويدا شد. « فال حافظ » نخستين شعري بود كه مشيري آن را سرود. وي سرانجام در روز سه شنبه ، 3 آبان ماه 1379 بر اثر بيماري سرطان خون ، در سن هفتادو چهار سالگي درگذشت.
 والدين و انساب : پدر بزرگ فريدون مشيري ميرزا محمود خان از خانواده افشار بود كه اجدادش به « نادرشاه افشار » مي رسيد. او از جمله كساني بود كه در زمان قاجار ، در همدان ، كردستان و كرمانشاه براي ايجاد خطوط مخابراتي ايران خدمات زيادي انجام داده بود، « ناصرالدين شاه » نيز به همين خاطر به او لقب « مشير » يعني طرف مشورت داد كه از آن به بعد به مشيري معروف شدند . پدرش « ابراهيم مشيري » ،و مادرش نوه « امين الامرا » از خانواده « ظهيرالدوله كرماني » نامش « خورشيد » و لقبش « اعظم السلطنه » بود. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 خاطرات كودكي : دلبستگي به شعر از دوران كودكي در مشيري وجود داشته و اين مسئله را مي توان از لابه لاي خاطرات او جستجو نمود: « عمويي داشتم كه چند سال پيش در سوئيس درگذشت. ايشان آن موقع سرهنگي بود كه هر وقت به خانه ما مي آمد ، ما ذوق مي كرديم. يكي اينكه شمشير به كمر داشت و ما مي گفتيم « عمو شمشير داره » و يكي هم اينكه به شاهنامه صميمانه عشق مي ورزيد و مرا وادار مي كرد برايش شاهنامه بخوانم و هيچ وقت هم فكر نمي كرد من تا چه حد رمق دارم كه شاهنامه بخوانم و خسته مي شوم يا نمي شوم ! دو صفحه ، سه صفحه صفحاتي دو ستوني آن هم شاهنامه چاپ سنگي قديم مي خواندم » . [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 تحصيلات رسمي و حرفه اي : فريدون مشيري در شش سالگي به دبستان « ادب » كه در پشت مسجد سپهسالار قرار داشت ، رفت. وي تا كلاس دوم در تهران بود ، سپس درسش را تا كلاس هشتم در مشهد ادامه داد. در مشهد ، ابتدا به مدرسه « همت » رفت و بعد از وارد دبيرستاني شد كه مديرش « علي اكبر شهابي » از اساتيد ادب خراسان بود. پس از بازگشت به تهران ، يكي دو سالي در « دارالفنون » درس خواند و بعد به دبيرستان « اديب »رفت. پس از آن به دليل مشكلات خانوادگي در مدرسه فني « وزارت پست و تلگراف » به تحصيلاتش ادامه داد. مشيري از تحصيلات دانشگاهي نيز برخوردار بود؛ او دوسال در رشته ادبيات دانشگاه تهران تحصيل نمود سپس تغيير رشته داده و در رشته روزنامه نگاري مشغول به تحصيل شد. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 خاطرات و وقايع تحصيل : مشيري در زمان تحصيل در مدرسه « همت » سخت به شعر علاقه نشان مي داد. صدها شعر حافظ را از بر داشت و هميشه از ميدان مشاعره اي كه در مدرسه ترتيب داده مي شد پيروز بيرون مي آمد. در كلاس چهارم ابتدايي وقتي همكلاسي هاي او اين مساله را با معلم ادبيات شان خانم « شهيدي » و خانم « لعبا موتمن » در ميان گذاشتند ، معلمانش از او مي خواهند كه شعر بخواند ، مشيري ـ بچه ده ساله آن موقع ـ نيز شروع به خواندن شعر مخمس مشهور «قاآني» نمود: «جهان فرتوت باز » جواني از سرگرفت به سر ز ياقوت سرخ شقايق افسر گرفت چرخ اختر ربود ، زنجم ، زيور گرفت كه تا كند جمله را به فرق نسرين نثار معلم اين خبر را به دفتر برد و مدير هم علاقمند مي شود كه با آشنا شود. هفته بعد در زنگ انشاء ، مدير مدرسه سركلاس رفت و از مشيري خواست كه شعري بخواند و او هم ابياتي از « رستم و اشكبوس » فردوسي را خواند. سپس شروع كرد به مشاعره با تمام كلاس ، كه يكي پس از ديگري همكلاسي هاي او خسته مي شدند و كنار مي رفتند. وقتي او اين شعرها را مي خواند ، معلم ها متحير مي ماندند. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 فعاليتهاي ضمن تحصيل : فريدون مشيري از سن پانزده سالگي همكاري با مطبوعات را آغاز كرد و اغلب آثارش بطور پراكنده در مطبوعات انتشار مي يافت. گرايش به شعر نيز از همين دوره در وي هويدا شد. « فال حافظ » نخستين شعري بود كه مشيري آن را سرود. وقتي او اين شعرها را در كلاس مي خواند ، معلمانش متعجب مي شدند كه چطور آن همه كلمات عربي در ذهن او جاي مي گيرد. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 هم دوره اي ها و همكاران : مشيري در دبستان ادب با « سياوش كسرايي » همكلاس بود. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 همسر و فرزندان : فريدون مشيري در سال 1333 با خانم اقبال مشيري ازدواج كرد . حاصل اين ازدواج دو فرزند به نام هاي « بهار » و « بابك » است. [ روزنامه همبستگي ، 5 آبان 1379 ـ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 زمان و علت فوت : فريدون مشيري در ساعت يك بامداد سه شنبه ، 3 آبان ماه 1379 بر اثر بيماري سرطان خون ، در سن هفتادو چهار سالگي درگذشت. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 مشاغل و سمتهاي مورد تصدي : فريدون مشيري در سال 1324 ، در وزارت پست و تلگراف و تلفن استخدام گرديد و در سال 1357 با تقاضاي شخصي بازنشسته گرديد. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 ساير فعاليتها و برنامه هاي روزمره : مشيري سالها در مجله « سخن ، سپيد و سياه و روشنفكر » عضو هيات تحريريه و مسئول صفحات ادبي و فرهنگي بود. [ روزنامه همشهري ، يكشنبه 29 مهر 1380 ، شماره 2538 ]
 آرا و گرايشهاي خاص : اگر قرار باشد از ميان نسل شاعران رومانتيك پس از نيما به دنبال چهره بگرديم ، بي درنگ نام فريدون مشيري به ذهن متبادر مي شود. با مطالعه آثار مشيري مي توان به خوبي دريافت كه درك و دريافت او از ابداعات نيما به پيدايش شعري منجر شده است كه بيشترين نزديكي را با تئوري هاي مورد نياز نيما دارا است. روايت ، تصوير و هارموني از مهمترين مشخصه هايي است كه در شعرهايي است كه در شعرهايي مثل « كوچه » اين نزديكي به خوبي به نمايش مي گذارد. مضامين اشعار مشيري از ديگر ويژگي هايي است كه او را بامردم كشورش پيوند مي دهد. از اين ديدگاه ،مشيري را مي توان شاعري دانست كه در طول چندين دهه شاعري ، هرگز از نيازهاي اجتماعي مردم غافل نماند. شعر مشيري قلمرويي بسيار گسترده از اشعار سياسي مانند « پرواز با خورشيد » گرفته تا اشعاري مثل « كوچه » و شعرهاي اجتماعي مانند « پركن پياله » در نوسان است و جهت اين نوسان هماره از موج هايي كه شاعر از اجتماع دريافت مي كرده تاثير پذيرفته است. [ روزنامه همبستگي ، 5 آبان سال 1379 ]